Η πτώση των πρωτοπλάστων συμπαρέσυρε και την κτίση στην φθορά και την ματαιότητα. Ο
Θεός, σημειώνει ο άγιος Θεόφιλος Αντιοχείας, δημιούργησε εξ αρχής τα
πάντα πολύ καλά (
Γεν. 1,31 : καὶ
εἶδεν ὁ Θεὸς τὰ πάντα, ὅσα ἐποίησε,
καὶ ἰδοὺ καλὰ λίαν), αλλά ο άνθρωπος με την αμαρτία τα κατέστρεψε. Ο Ιερός Χρυσόστομος γράφει
σχετικά: «φθαρτή γέγονε. Τίνος ένεκεν και δια τι; Δια σε τον άνθρωπον».
Ο απόστολος των εθνών Παύλος μας λέει : «Οίδαμεν γαρ ότι πάσα η κτίσις συστενάζει και συνωδίνει άχρι του νυν»
(Ρωμ 8, 22). Η κτίση μετά την πτώση συμπορεύεται με τον άνθρωπο.
Πορεύεται και αυτή μέσα από στεναγμούς και ωδίνες, που προκαλεί ο κόσμος
της αμαρτίας. Είναι το μοναδικό χωρίο μέσα στην Καινή Διαθήκη στο οποίο
γίνεται άμεσα λόγος για τις συνέπειες της πτώσεως του ανθρώπου στην
κτίση. Η κτίση στενάζει και ωδίνει, όπως και ο άνθρωπος, επειδή μετέχει
και αυτή στην φθορά και ματαιότητα του κόσμου τούτου κάτω από το βάρος
της αμαρτωλής συμπεριφοράς του ανθρώπου. Εξαιτίας του αμαρτήσαντος και συνεχιζόμενου να αμαρτάνει άνθρωπο η κτίσις υποφέρει.
